دانشگاه سیستان و بلوچستانمطالعات ادیان و عرفان تطبیقی2676-51951120180220Comparative study of the concepts, senses and method of amnesty and forgiveness in the Holy
Quran and Gospelsبررسی تطبیقی معانی، مصادیق و روش عفو و غفران در قرآن کریم و اناجیل اربعه126397410.22111/jrm.2018.3974FAمحسنتوحیدی فردانش آموخته کارشناسی ارشد ادیان و عرفان دانشگاه سیستان و بلوچستاندادخداخدایاردانشیار دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه سیستان و بلو چستانخلیلحکیمی فراستادیاردانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه سیستان و بلوچستانJournal Article20170406Amnesty means to forgive mistakes and avoiding revenge inspire of having ability and ghofran means covering sin and error. In many monotheistic religions, emphasis has been placed on forgiveness. Islam and Christianity have paid special attention to this discussion in their sacred texts too. In this research, the meanings, examples and method of amnesty and forgiveness are described, analyzed and compared in two sacred books by documentary and library study with focus on their similarity and differentiation. As a result, the amnesty and grace in the Holy Quran was in the form of recommendation to the Prophet (peace be upon him) and to the Muslims; but In the Gospels, the recommendation is addressed to the people only. At the same time, both of sacred books have used similar and different methods to invite people to pardon.عفو، به معنای گذشت از اشتباه خاطی و چشم پوشی از گرفتن انتقام باوجود داشتن قدرت آن و غفران به معنی پوشاندن گناه و خطا بهکار رفته است. در بسیاری از ادیان توحیدی بر بخشش تأکید فراوانى شده؛ اسلام و مسیحیت نیز در متون مقدس به این بحث توجه ویژه ای داشته اند. در این پژوهش با روش اسنادی و مطالعه کتابخانهای به توصیف، تحلیل و تطبیق روش، معانی و مصادیق عفو و غفران در دو کتاب مقدس و زمینههای اشتراک و افتراق این موضوع پرداخته شده است. حاصل آنکه مراتب عفو و غفران در قرآن کریم به صورت امر و توصیه خطاب به پیامبر (ص) و مسلمانان بوده و در اناجیل به صورت توصیه تنها خطاب به مردم می باشد که در هر یک از دو کتاب شامل گروهی با شرایط متفاوت خواهد شد. در عین حال، دو کتاب مقدس، از روشهای مشابه و متفاوتی برای دعوت مردم به عفو بهره گرفتهاند.https://jrm.usb.ac.ir/article_3974_34c1a8752874017d930a2202ab292f64.pdfدانشگاه سیستان و بلوچستانمطالعات ادیان و عرفان تطبیقی2676-51951120180220Investigation of Soroush's Concept in Avestan and Pahlavi Literatureبررسی مفهوم سروش در متون اوستایی و پهلوی2742397210.22111/jrm.2017.3972FAمیتراآقامحمدحسنیدانشجوی دکتری ادیان و عرفان تطبیقی ، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات تهرانفاطمهلاجوردیعضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات تهرانJournal Article20170908Surūsh (Av. Səraoša), as one of the most venerated deities in Zoroastrian religion, holds a special position in the hierarchy of Zoroastrian deities. Surūsh is one of the few among Zoroastrian deities who are attested in the Gathas. These questions will be addressed in this research: What is the relation Surūsh with other Zoroastrian deities? What is Surūsh's status in Gathas and other Avestan and Pahlavi texts? What is his function in the events of after life? In Avestan and Pahlavi texts, Surūsh is the Deity of obedience and observance in the Mazdean tradition. Surūsh receives and obeys the divine instructions and is ever-vigilant to guard the people against the threats of Ahriman (angra Mainyu). Surūsh would evaluate the works of every person together with two other deities, Mithra and Rashnu, before the soul crosses the Chinvat Bridge. This research is based on the careful study of the Avestan and Pahlavi textsسروش از مهمترین ایزدان دین زردشتی است. این ایزد در سلسله مراتب ایزدان دین زردشتی جایگاه ویژهای را به خود اختصاص داده، و از معدود ایزدانی است که نام او در سرودهای گاهانی آمده است. آنچه که در این پژوهش بدان پرداخته میشود، یافتن پرسشی برای این مساله است که ارتباط سروش با ایزدان دیگر زردشتی چیست؟ این ایزد در گاهان و متون دیگر اوستایی و پهلوی چه جایگاهی دارد؟ و خویشکاری او در وقایع مربوط به پس از مرگ انسان چیست؟ سروش در متون اوستایی و پهلوی ایزد اطاعت، فرمانبرداری و انضباط در دین مزدایی است؛ او پیام الهی را میشنود و از آن اطاعت میکند؛ او همواره بیدار است و مردمان را از آسیبهای اهریمن و دیوان محافظت میکند. این ایزد همچنین در انتقال روح انسان به جهان پس از مرگ، با دو ایزد میترا و رشن همکاری میکند. روش این پژوهش کتابخانهای، و با تکیه بر متون اوستایی و پهلوی است.https://jrm.usb.ac.ir/article_3972_b6ed96da3e6beb93cb7346eed443885f.pdfدانشگاه سیستان و بلوچستانمطالعات ادیان و عرفان تطبیقی2676-51951120180220Unity of Music and poetry in creationپیوند توأمان هنر موسیقی و شعر در آفرینش4362397710.22111/jrm.2017.3977FAرامینکشاورزمدرس گروه موسیقی موسسۀ آموزش عالی ارم و دانشگاه هنر شیرازمحب علیآبسالاناستادیار گروه ادیان و عرفان تطبیقی دانشگاه سیستان و بلوچستانJournal Article20170619Harmony and animate cosmos has inspirited a particular idea to mystics that rhythmic movements of cosmos produce sound and each particle plays a tone, and the harmonious dance of cosmos begins. Contemplating in “Nomen” and inner substance of phenomena, mystics found the relation of music and poetry and perceived the beauty of these two arts. In each moment, they experienced musical order and cosmetic dance. They opposed those who considered cosmos as inanimate. With this attitude, they granted musical spirit to poetic appeal. Therefore, tools like music and poetry works like a passage from form to content and this is mysticism nature that abandons rational perception. The question is, is the music and poetry tools for sensual pleasures or spiritual growth? According to mystics, perceiving cosmetic order happens with diving at the depth of the nature. Therefore, art as a tool which formed in mystic soul was used for the discovery of facts. As a result, the music with absolute musical content and its simultaneity with poetry create transcendental art for mystic.هارمونی و جان انگاری جهان هستی نوعی اندیشه را به عارفان القاء نموده است که هستی با حرکات موزون خود تولید اصوات می نمایند و هر ذره ای، نغمه ای می نوازد و به دنبال آن رقص موزون آفرینش اتفاق می افتد. عارفان با فرورفتن در باطن اشیاء و نگرش عمیق و ذوق باطنی در پدیده های جهان به پیوند توأمان شعر و موسیقی دست یافتند و زیباانگاری این دو هنر را شهود نمودند و هر لحظه نظم موسیقیایی و رقص کیهانی را تجربه کردند و بی جان دانستن جهان را امری خطا تلقی نمودند. آیا موسیقی و شعر ابزاری برای لذایذ نفسانی بوده اند و یا تعالی معنوی؟ از نظر عارفان، درک حقیقت نظم کیهانی و موسیقی خلقت با فرورفتن در اعماق درون اتفاق خواهد افتاد. به همین جهت هنر به عنوان ابزاری که در باطن عارفان شکل گرفت، برای کشف و شهود حقایق بکار گرفته شد.https://jrm.usb.ac.ir/article_3977_248f36722a92056611fabaa3eebcb514.pdfدانشگاه سیستان و بلوچستانمطالعات ادیان و عرفان تطبیقی2676-51951120180220The worldview of Immanuel Swiddenberg, Protestant thinker and mystic of the eighteenth-centuryجهانبینی ایمانوئل سودنبرگ، متفکر و عارف پروتستان قرن هجدهم6386397310.22111/jrm.2018.3973FAحبیببشیرپوردکترای ادیان و عرفان تطبیقی و مدرس دانشگاه شهید بهشتیJournal Article20170909Immanuel Swedenborg (1688 -1772), a mystic and Swedish Protestant scholar, believed in a worldview according to his familial, scientific and intuitive background throughout his life, which seemed to be most influenced by his intuition after his spiritual evolution. Although the footprint of his scientific background and his anatomical and mathematical studies is also well-known in this worldview, including: the correspondence between the material and spiritual world; the correspondence between man as a microcosm with the macrocosm; the correspondence between the created human being and the universal human being, who is in his terms, the same Lord or Heaven. This Protestant mystic is also influenced by his time, thereby; the dominant humanism over the eighteenth century can be seen in his works. The main characteristic of his ideas is the passage of the material world to the spiritual one. This article seeks to get his worldview from his works.با توجه به پیشزمینة خانوادگی، علمی و شهودی، بهنظر میرسد جهانبینی ایمانوئل سودنبرگ (1688-1772م.)، عارف و دانشمند سوئدی پروتستان، بیشتر متأثر از شهودات او پس از تحول روحیش باشد. اگرچه که ردّ پای سوابق علمی و مطالعات آناتومیکی و ریاضی وی هم در این جهانبینی بهخوبی آشکار است، از جمله: تناظر میان دنیای مادّی و معنوی، تناظر بین انسان به عنوان عالم صغیر با عالم کبیر و تناظر میان انسان مخلوق با انسان جهانی که از نظر او همان پروردگار یا بهشت است. این عارف پروتستان متأثر از دوره و زمانة خود هم هست، چرا که انسانگرایی حاکم بر قرن هجدهم را هم میتوان در آثار او مشاهده نمود. وجه مشخصه و ویژگی برتر نظریات او در گذر از دنیای مادّی و سیر در دنیای معنوی است. در این مختصر، سعی بر این بودهاست تا جهانبینی او را از آثارش به دست آوریم.https://jrm.usb.ac.ir/article_3973_e69cedcb129b0ac47567e06167452ab3.pdfدانشگاه سیستان و بلوچستانمطالعات ادیان و عرفان تطبیقی2676-51951120180220Spiritual Exercise regarding to the interpretation of
Byan al-Sa'adahسیر و سلوک روحانی با نظر بر تفسیر بیان السعاده87103397510.22111/jrm.2017.3975FAاعظمحصیرچیکارشناس ارشد ادیان و عرفاننوری ساداتشاهنگیانعضو هیئت علمی دانشگاه الزهرا (س)Journal Article20161129The topic of mystical journey has occupied a special placein works of Sufis. Sultan Mohammad GonabadiSoltan-Ali-shah - the first pole of Gonabadi dynasty - in his works and particularly in the book “Bayan-o-Al-saadeh”, which is engaged to interpretation of Quran’s verses, dealt with description of this topic. To familiarize with the view of this Shiite Mystic of fourteenth century, this paper seeks to analyses his thoughts about this topic. The stages of spiritual journey, the qualifications which the seeker experiences at each stage, the conditions circumstances of spiritual journey are the issues which are responded in this paper. Sultan Mohammad Gonabadi believed in four Spiritual Journeys and observed guidance by masters, adherence to Sharia, thought and the Rosary as the circumstances of spiritual journey. From his point of view, achieving to God (or being in unity with God) and accepting the patronage of God are the extremity of mystical journey. بحث سیر و سلوک در آثار صوفیان مسلمان جایگاه ویژه ای را به خود اختصاص داده است . سلطان محمد گنابادی –سلطان علیشاه – (قرن 14 ه ق ) نیز در آثار خویش و بطور خاص درکتاب بیان السعاده که به تفسیر آیات قرآن اختصاص دارد، به این مبحث پرداخته است. مقاله حاضر با هدف آشنایی با دیدگاه های او در این باره نگاشته شده است. در این راستا اهم آثار برجای مانده از وی به عنوان اولین قطب سلسله نعمت اللهیه گنابادیه مورد بررسی و استناد قرار گرفته است . مراحل سیر و سلوک روحانی ، احوالی که در هر مرحله بر سالک عارض می شود و لوازم سیر و سلوک از جمله پرسش هایی است که در این نوشتار پاسخ گفته شده است . ماحاصل این پژوهش نشان می دهد که سلطان علیشاه سیر و سلوک را در چهار مرحله ( اسفاراربعه ) ممکن دانسته است. ایشان هدایت راهبر طریق ، تقید سالک به شریعت ، فکر و ذکر را از لوازم سیرو سلوک بر شمرده است. از دیدگاه وی رسیدن به مقام ولایت و توحید منتهای سلوک است.https://jrm.usb.ac.ir/article_3975_de9354d45fc2a0295078b9916534e776.pdfدانشگاه سیستان و بلوچستانمطالعات ادیان و عرفان تطبیقی2676-51951120180220Comparison of love and Kindness according to Bayazid and Junayd regarding to Gadamer’s hermeneutics theoryمقایسه عشق و محبت عرفانیِ بایزید و جنید بر اساس نظریه هرمنوتیک گادامر105126397610.22111/jrm.2017.3976FAمریمشعبانزادهدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه سیستان و بلوچستانسمیهدریا نورددانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه سیستان و بلوچستانJournal Article20170908In mystics’ opinions, love is the strongest relationship between the God and people. Interpreting the Quranic verses, Mystics founded the topic of divine love and compassion. <br />The definitions which Bayazid and junayd propose are based upon the interpretation of the verses of Quran and they are frequented in the fundamental differentiations in their mystical behavior in the practical and spiritual scopes i.e. Law and mystical path. <br />This research investigates the difference between Bayazid and Junayd’s in divine compassion or love. The point of view of difference caused dissimilar manner and mystical behavior among those two. This dissimilarity, even affected understanding of “Credo”, “Sober”, where they defined those in their own specific ways. The hypothesis is that each one looked at the concept from their own particular mystical ideas and that is the reason for their different opinions on divine compassion and love. <br />This research is based on the Gadamer hermeneutic and philosophic theory. Gadamer believes that every person has his own interpretation about any issue. Today, this method of research is observed as a new one in mystical texts research.ارجمندترین سخن صوفیه، حدیث عشق و محبت است که آن را استوارترین رشته ی پیوند میان حق و خلق دانسته اند.عرفا پس از تعمق در آیات قرآنی و تأویل آیه ی «یحبهم و یحبونه» به منظور وصول به حقیقت موضوع عشق و محبت الهی را در عرفان پایه ریزی کردند .با این حال معانی متفاوتی از این آیه و مفهوم محبت مندرح در آن را ارایه نموده اند. <br />تعاریفی که بایزید و جنید از مفهوم عشق و محبت ارائه می دهند از تأویل ایشان از آیات قرآن نشأت گرفته و در تفاوت بنیادی در سیر و سلوک عرفانیشان در حوزه های عملی و معنایی«شریعت و طریقت»، «صحو و سکر» نمود می یابد. این تحقیق تفاوت دیدگاه بایزید بسطامی و جنید بغدادی در مورد عشق و محبت، مندرج در متون عرفانی تاقرن ششم را بررسی می کند. فرضیه تحقیق بر این امرمبتنی است که اختلاف تعاریف این دو عارف از محبت، ناشی از تفاوت جایگاه عرفانی و نگرش متفاوت آنان و نحوه ی تأویل آنها از آیات مربوط به محبت است و متناسب با مشرب عرفانی این دو عارف شکل گرفته است. روش بررسی این اختلاف نظر بر اساس نظریه هرمنوتیک گادامر که تأویل را امری مفسر محور می داند تبیین می گردد که طریقی نو در بررسی متون عرفانی محسوب می شود.https://jrm.usb.ac.ir/article_3976_7bb3e14e6353bbd8cee0b7aac8ed34d4.pdf