دانشگاه سیستان و بلوچستانمطالعات ادیان و عرفان تطبیقی2676-51953220200220A study of the mystical view of nature in the poetry of Sohrab Sepehriبررسی نگاه عرفانی به طبیعت در شعر سهراب سپهری124595610.22111/jrm.2020.5956FAحسنیهنخعیدانشجوی دکترا گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایرانمریمشعبانزادهدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایرانJournal Article20210207Sohrab is one of the most important important poets of modernization who in our day has combined the world of his mind, thought and poetry with mystical thought, , and has linked the existence of his He has been able to show his discovery, , intuition, and illumination to his art I n every respect. audience in a symbolic and effective way and to share them in his mystical and ecstatic delights. The main backdrop of art and the influence of Sephora's word is its special charm and intimacy with the elements of nature, and with its backdrop, it reveals the secrets and circumstances that have resulted in some form of mysticism. This study seeks to investigate the mystical view of Sohrab Sepehri through an analytical method. The result of this study shows that in Sohrab Sepehri's poems, which are nature-based, there is a poetic depiction of a simple, all-knowing mystic who, in an artistic and unconscious way, draws the reader into a mystical perspective on nature. It reveals that it represents the simplest form of communication with God, and makes the presence of God tangible to his reader at any moment and in any part of natureسهراب سپهری، از جمله مهمترین شاعران نوپردازی است که در روزگار ما، دنیای ذهن، اندیشه و شعر خویش را با تفکّری عرفانی آمیزش داده، و موجودیت هنر خود را از هر نظر بدان وابسته نموده است. او با زبانی نمادین و به شیوهای متفاوت و مؤثّر، توانسته است کشف و شهود خود را به مخاطبانش نشان دهد. اصلیترین پشتوانۀ هنر و مایۀ تأثیر کلام سپهری، جذابیت و صمیمیتی ویژه است که در ارتباط با عناصر طبیعت دارد و با پشتوانه آن، اسرار و احوالی را ترسیم نموده که در نتیجۀ آن بهنوعی عرفان رسیده است. این پژوهش در پی این مهم است که با روش تحلیلی، به بررسی نگاه عرفانی سهراب سپهری به طبیعت بپردازد. نتیجۀ این بررسی نشان میدهد در اشعار سهراب سپهری که طبیعتمحور اصلی آن است، ترسیم شاعرانهای از یک عرفان ساده و همهفهم صورت گرفته است که با روش هنری و به طریقی ناخودآگاهانه، نگاه خواننده را بر چشماندازی عرفانی در طبیعت میگشاید که سادهترین شکل ارتباط با خداوند را به نمایش میگذارد و حضور خدا را در هر لحظه و هر جزء طبیعت برای خوانندۀ خود ملموس میسازد.https://jrm.usb.ac.ir/article_5956_f5c7bf240440cfa5490f283eb8c5b164.pdfدانشگاه سیستان و بلوچستانمطالعات ادیان و عرفان تطبیقی2676-51953220200220A comparative analysis of the types and levels of light from the perspective of Ghazali and Mulla Sadraتحلیل و بررسی تطبیقی اقسام و مراتب نور از دیدگاه غزالی و ملاصدرا2546595810.22111/jrm.2020.5958FAمهدیه الساداتمستقیمیدانشیار گروه فلسفه و کلام دانشگاه قممریم الساداترضویدانش آموخته دانشگاه قمJournal Article20210207light is one of the basic concepts which has a very special place in philosophical and theological thought and definition of light and its types and ranks is also the most important issues in this field. Ghazali and Mulla sadra in his works especially in the independent treatises which each of them have compiled under the title of light, have considered this problem.
From Ghazali and Sadra's point of view, light is one of the God names; its truth is God's essence and its use is virtual and metaphorical except for the essence of God. Both thinkers have expressed the types and ranks of light in a similar way and represented the criteria for their divisions; however, there are differences in their opinions. Ghazali has divided light into perceptual and intellectual light in one case or into exoteric and esoteric light in another case. He has divided intellectual light into angels’ essences, animal spirits, human spirits, and the higher world and knows the degrees of angels infinitely. Mulla Sadra has expressed that the light of lights, as the only perfect example of light, surround other ranks of light. He has divided light into intellectual ranks. Ghazali did not consider the order in the system of light to be due to the causal system, while Mulla Sadra placed more emphasis on the analogicity degrees of light in the division and explained them in the causal system. From some of phrases of Mishkat Al-Anwar, it can be understood that Ghazali considers darkness as a broader concept than light and light as a broader concept than existence; but reflection on his other research works shows that he, like Mulla Sadra, considers light to be the same as existence. Although, Mulla Sadra has affirmed the exactness of existence and light in several cases. Both thinkers have observed a relationship between types and ranks of light and ranks of existence. Ghazali analyzes this relationship emphasizing the division of existence into real versus virtual and metaphorical existence; and Mulla Sadra analyzes this relationship by dividing existence into existence per se and existence for others, as well as the principle of equality of existence and light.One of the innovations of this article is that by comparatively examining these two theories, it has been able to achieve the turning points and advantages of each of these interpretations in a comparative analysis.نور از مفاهیم پایه و اساسی است که دردستگاه تفکر فلسفی و اندیشه کلامی جایگاه بسیار ویژه ای دارد و مسئله تعریف نور و اقسام و مراتب آن نیز از مهم ترین مسائل این حوزه است. غزالی و ملاصدرا در آثار خویش به ویژه در رساله های مستقلی که هر یک از آن ها تحت عنوان رساله نور تدوین نموده اند، این مسئله را مورد توجه قرار داده اند. نور از دیدگاه غزالی و ملاصدرا از اسماء حسنای الهی است و حقیقت نور خداوند است و استعمال واژه نور فقط برای ذات خداوند حقیقی و برای غیر او مجازی و استعاری است. این دو اندیشمند به گونه ای همسویه به بیان اقسام و مراتب نور پرداخته و ملاکات این تقسیمات را بیان کرده اند ولی در عین حال تفاوت نظر هایی نیز با هم دارند. غزالی انوار را به انوار حسی و عقلی و در جای دیگر انوار را به انوار ظاهری و باطنی تقسیم کرده است و انوار عقلی را به جواهر فرشتگان، ارواح حیوانی، انسانی و عالم أعلی تقسیم می کند و درجات فرشتگان را نیز بی نهایت می داند. ملاصدرا نیز ضمن بیان احاطه نوری نورالانوار به عنوان تنها مصداق کامل نور بر سایر مراتب أنوار، أنوار را به مراتب عقلی تقسیم می نماید. غزالی ترتیب در نظام انوار را ناشی از نظام علّی نمی داند ولی ملاصدرا در تقسیم انوار تأکید بیشتری بر درجات تشکیکی نور داشته و آن ها را در نظام علّی تبیین می نماید. از بعضی از عبارات مشکاة الانوار می توان برداشت کرد که غزالی ظلمت را مفهومی وسیع تر از نور و نور را مفهومی وسیع تر از وجود می داند ولی تأمل در سایر آثار پژوهشی او نشان می دهد که او نیز مانند ملاصدرا نور را عین وجود می داند البته ملاصدرا در موارد متعددی به عینیت وجود و نور تصریح کرده است. ولی هر دو اندیشمند بین اقسام و مراتب نور و مراتب وجود، رابطه ای را مشاهده نموده اند و غزالی با تاکید بر تقسیم وجود به وجود حقیقی و مجازی و استعاری و ملاصدرا با تقسیم وجود به وجود فی نفسه و لغیره و اصل تساوق وجود و نور، به تحلیل این رابطه میپردازد.از نوآوریهای این مقاله این است که توانسته ضمن بررسی تطبیقی این دو دیدگاه به نقاط عطف و امتیاز هر یک از این تقریرات در تحلیلی مقایسهای دست یابد.https://jrm.usb.ac.ir/article_5958_ab8c7a9c4543fefe5b0651c29bfa8cd3.pdfدانشگاه سیستان و بلوچستانمطالعات ادیان و عرفان تطبیقی2676-51953220200220Oshocriticalanalyticalviewof human natureon the basis ofknowledge ofIslamتحلیلی انتقادیِ دیدگاه های اوشو درباره ماهیت انسان بر اساس مبانی عرفان اسلامی4766582210.22111/jrm.2020.5822FAمحمد اسماعیلعبداللهیعضو گروه فرق و ادیان حوزه قمJournal Article20201216Osho is incomplete from the perspective of the human animal that may contribute to the setting and planning of their lives. Osho The main difference in the ability of planning and lack of human and animal life and feelings and emotions sums planning ability. Human self-determination and is principle and that its future MyZnd figure. He has within himself the power of nature is KmalKhvah and SadtTlb your perfect paradise (LztJvyy) or hell (gender oppression and struggle with passions) chooses. However, the idea of the incompatibility of internal crisis, while the foundations of the idea of rationality paradox of speech is not valid. And in conflict with both the spiritual and physical outer man is the spiritual dimension, and maintenance of the physical and human survival is not only a tool only to his spiritual dimension.از دیدگاه اوشو، انسان حیوان ناقصی است که به تنظیم و برنامهریزی زندگی خویش میپردازد. اوشو تفاوت اصلی انسان و حیوان را در توانایی برنامهریزی و عدم توانایی برنامهریزی زندگی و بروز احساسات و هیجانات خلاصه میکند. انسان در تعیین سرنوشت خود محور واصل است و اوست که آینده خود را رقم میزند. او در درون خود دارای سرشتی کمالخواه و سعادتطلب است که با قدرت تامه خود بهشت (لذتجویی) یا جهنم (سرکوب جنسیت و مبارزه با هواهای نفسانی) را انتخاب میکند. این در حالی است که این اندیشه از لحاظ ناسازگاری درونی دچار بحران تناقض در گفتار است؛ ضمن اینکه مبانی این اندیشه از عقلانیت معتبری برخوردار نیست. از لحاظ ناسازگاری بیرونی نیز، انسان دارای دو بُعد روحانی و جسمانی است که بُعد روحانی، اصل و نگهدارنده بُعد جسمانی که تنها یک ابزار است، می باشد و بقاء انسان تنها به بُعد روحانی اوست.https://jrm.usb.ac.ir/article_5822_554a1ac10967639a5f455d4a8b387d6e.pdfدانشگاه سیستان و بلوچستانمطالعات ادیان و عرفان تطبیقی2676-51953220200220The Relationship between Virtue Ethics and Sport and Its Impact on Life Style (Emphasis on verses and traditions)رابطه اخلاق فضیلت و ورزش و تأثیر آن بر سبک زندگی دینی6788588410.22111/jrm.2021.5884FAولی اللهنصیریاستادیار دانشگاه شهر کردصادقمیراحمدیاستادیار و عضو هیئت علمی دانشگاه شهرکردخسرونجفیکارشناس ارشد حقوق بین المللJournal Article20210104<strong>Background:</strong> Exercise has a positive and constructive effect on the human spirit and mood and can inject and enhance the athletic spirit in the athlete. The most important of these effects is the development of personality and the reinforcement of one's morality and virtues in the family. In addition to personality development and moral virtues, sport has effectively influenced the development of the "social aspect of personality" or "social competence and competence" of the individual and the family. <br /><strong>Results:</strong> Findings show that coping with struggles and problems in sport may increase a person's sense of self-worth and control, increase his or her inner motivation for appropriate behavior and personality. It will affect him very positively. <br /><strong>Method</strong>: In this paper, the content and descriptive-analytic method of the study has investigated the relationship between moral virtue and sport and its impact on the Islamic family life style with emphasis on verses and narratives. <br /><strong>Conclusion:</strong> It was concluded that virtue ethics besides generating bravery, humility, discipline, knowledge, and anger control, as well as personality and social competence of individual and family Upgrades.<strong> </strong>ورزش در روحیه و خُلق انسان تأثیر مثبت و سازندهای دارد و میتواند روح پهلوانی را در ورزشکار تزریق و آن را شکوفا کند. مهمترین جنبۀ این تأثیرها، رشد شخصیت و تقویت روحیات و فضایل اخلاقی فرد در خانواده است. علاوه بر رشد شخصیت و فضایل اخلاقی، ورزش به طور مؤثّری در تحوّل «جنبۀ اجتماعی شخصیت» یا «صلاحیت و شایستگی اجتماعی» فرد و خانواده اثر داشته است.<br /> <strong> </strong>یافتهها نشان میدهد که غلبه کردن بر کشمکشها و مشکلات در ورزش، امکان دارد احساس شخصی فرد را در مورد شایستگی و کنترل خویش قرار دهد، انگیزۀ درونی او را برای بروز رفتار شایسته بیشتر کند و شخصیت او را به شکلی بسیار مثبت، تحت تأثیر قرار دهد.<br /> <strong> </strong>در این مقاله داده ها به روش کتابخانه ای گردآوری شده سپس با روش تحلیل محتوا، رابطه فضیلت اخلاقی و ورزش و تأثیر آن بر سبک زندگی خانواده اسلامی با تأکید بر آیات و روایات مورد بررسی قرار گرفته است.<br /> <strong> </strong>این نتیجه به دست آمد که اخلاق فضلیت علاوه بر اینکه باعث بوجود آمدن روحیه پهلوانی، تواضع، نظم و انضباط، علم و معرفت و کنترل خشم میشود، همچنین شخصیت و صلاحیت اجتماعی فرد و خانواده را ارتقا میدهد.https://jrm.usb.ac.ir/article_5884_70d2e96f36dd41fbeeeac8a6480e3253.pdfدانشگاه سیستان و بلوچستانمطالعات ادیان و عرفان تطبیقی2676-51953220200220The zandok in Arabia contemporaneous with the rise of Islamزندقه در جزیرهالعرب مقارن ظهور اسلام89104588510.22111/jrm.2021.5885FAراضیهشجاع قلعه دختردانشجوی دکتری تاریخ و تمدن ملل اسلامی، دانشگاه فردوسی مشهدJournal Article20210104Zandaqa was one of the common beliefs in pre-Islamic Arabia whose presence in Arabia can be attributed by cultural, social, and economic interactions with Iranian-influenced areas in Iraq, especially Hirra. One of their groups, called the Zanadaqe Quraysh, consisted of the nobles and the rich of Mecca .A deep look at the beliefs of the pre-Islamic Arabs shows that Zandeh in the two meanings of denying the Creator and the resurrection and the permanence of Dahr and also in the meaning of duality and Manichaeism was prevalent among the Arabs This belief was initially among the merchants and the rich who More than others, they traveled to areas under Iranian influence Then it spread among other people. Extensive Manichaean propaganda, Arab political tendencies to defeat and protest against the Prophet, Numerous verses of the Qur'an in condemning them and… There are all reasons to prove the prevalence and pervasiveness of this belief among the ignorant Arabsزندقه، از جمله باورهای رایج در عربستان جاهلی بود که حضور آنان را در جزیرهالعرب میتوان در نتیجه تعاملات فرهنگی و اجتماعی و اقتصادی با مناطق تحت نفوذ ایران در عراق و مخصوصاً حیره دانست. یکی از گروههای آنان با عنوان زنادقه قریش متشکّل از بزرگان و ثروتمندان مکّه بود. نگاهی عمیق در اعتقادات عرب جاهلی نشان میدهد زندقه، در دو معنی انکار صانع و معاد و دوام دهر(تعطیل و معطّله) و هم در معنی ثنویت و دوگانهپرستی(مانویت) در میان اعراب رواج داشته است. این عقیده در ابتدا در میان تُجّار و ثروتمندانی که بیش از سایرین به مناطق تحت نفوذ ایران سفر میکردند، راه یافت و سپس در میان سایر مردم نیز رواج یافت.https://jrm.usb.ac.ir/article_5885_351f5b3afe0d0cc2222808f602284dbd.pdfدانشگاه سیستان و بلوچستانمطالعات ادیان و عرفان تطبیقی2676-51953220200220Nasrallah Amin Kalibar, preceptor, Department of Theology and Islamic Sciences, Payam Noor University, Iran)نقد پدیدارشناسانه دیدگاه دورکیم درباره نسبت دین و جامعه105124588610.22111/jrm.2021.5886FAیوسفجعفرزادهاستادیار گروه تاریخ و تمدن اسلامی و ادیان، دانشگاه پیام نور ، ایران.Journal Article20210104Emile Durkheim, a French philosopher and sociologist, explained the relationship between religion and society in his book »<em>The Elementary Forms of the Religious Life</em><em>«</em> by examining Australian totemism. According to Durkheim, religion has no divine or revelatory origin, but the origin of religion is society. In his view, society creates religion in order to constantly reproduce its religious sentiments through stimulation And in this view, he goes so far as to say that society is God. in the present article, we will examine and critique his view from the perspective of the " phenomenology of religion " method. According to the findings of the phenomenological method of religion, the structure of primitive religions is different from the structure of monotheistic religions, and the social form of these two structures is fundamentally different; So that the social form fits the primitive religions, "tribe" and the social form fits the monotheistic religions, "society" Accordingly, Durkheim confused religion between the two concepts of "tribe" and "society" and, consequently, the requirements of the two. The type of this research is fundamental-applied and can have a practical aspect for researchers who want to use this method in researching the history of religions by clarifying the theoretical foundations of the phenomenological method of religion. The main hypothesis of the present article is that from the perspective of the phenomenology of religion, Durkheim's view of the relationship between religion and society is consistent only with primitive religions.امیل دورکیم، فیلسوف و جامعه شناس فرانسوی، در کتاب «صور ابتدائی حیات دینی» از طریق بررسی توتمیسم استرالیایی به تبیین نسبت دین و جامعه پرداخته است. از نظر دورکیم، دین منشاء الهی و وحیانی ندارد بلکه منشاء دین، جامعه است. به نظر وی، جامعه دین را ایجاد می کند تا از طریق تحریک احساسات دینی خود را دائماً بازتولید کند و در این نگاه خود تا جایی پیش می رود که می گوید: جامعه همان خداست. در مقاله حاضر از منظر روش «پدیدارشناسی دین» به بررسی و نقد دیدگاه وی خواهیم پرداخت. بر اساس یافته های روش پدیدارشناسی دین، ساختار ادیان ابتدائی متفاوت از ساختار ادیان توحیدی است و شکل اجتماع این دو ساختار با همدیگر تفاوت اساسی دارند؛ به طوری که شکل اجتماعی متناسب ادیان ابتدائی،«قبیله» و شکل اجتماعی متناسب ادیان توحیدی، «جامعه» است و بر این اساس، دورکیم در بررسی دین، میان دو مفهوم«قبیله» و«جامعه» و بالتبع لوازم آن دو، خلط کرده است. نوع این تحقیق بنیادی-کاربردی است و می تواند با روشن نمودن مبانی نظری روش پدیدارشناسی دین، برای محقّقانی که می خواهند از این روش در تحقیقات تاریخ ادیان استفاده کنند، جنبه کاربردی داشته باشد. فرضیه اصلی مقاله حاضر این است از منظر روش پدیدارشناسی دین، نگاه دورکیم درباره نسبت دین و جامعه،فقط با ادیان ابتدائی مطابقت دارد. https://jrm.usb.ac.ir/article_5886_84684dd53fa706a6a549812a75bd42a1.pdf