Theological foundations and strategic principles in the dialogue between religions with an Islamic approach

Authors

Department of Islamic Education, School of Medicine, Shiraz University of Medical Sciences, Shiraz, Iran

Abstract

Since long ago, "dialogue" has been used by wise men as an effective and reasonable process and solution to secure human benefits and interests. One of the important fields of dialogue is the dialogue between different religions. On the one hand, the effectiveness of the dialogue method and the fundamental mission of religions as a plan for the guidance and eternal happiness of mankind obliges the guardians of religions to seek help from this unique and experienced method. This research has extracted the theological principles of the dialogue between religions by examining religious sources and texts, and using the descriptive analytical method and library collection of data, it has examined and analyzed the content and documents obtained and shows that extracting concepts and foundations from Islamic teachings It is one of the most important and best models for dialogue between religions. Based on the results of the foundations and indicators of 1- the limitation of human knowledge and written teachings of a religion; 2- Necessity of explaining and not hiding knowledge by educated people of every religion; 3- Qur'an's clarification on the protection of common standards, principles and values between religions; 4- The obligation of scholars to propagate divine messages; 5- Expressing conversational manners in the Qur'an; 6- The practical course of the Holy Prophet and religious leaders in different eras in the dialogue between religions; It is more frequent in Islamic sources and teachings. Islamic education while paying attention to the necessity of dialogue between religions; He also points out the emphasis on some strategic principles and components: a) dialogue with the purpose of truth-seeking and enlightenment; b) Adequate expertise and expertise of the parties to the debate; c) Timeliness and insight, decisiveness and frankness and all-round ethics with supporters and opponents and even opponents in the conversation.

Keywords

References

قرآن کریم؛ ترجمه آیت الله ناصر مکارم شیرازی.
جوادی آملی، عبدالله (1398). پیامبر رحمت، قم: اسراء.
حافظ شیرازی، شمس الدین محمد (1374). دیوان حافظ شیرازی، تهران: کانون انتشارات پیام عدالت.
حجتی، محمد باقر (1367). منیة المرید، تهران: نشر فرهنگ اسلامی.
حرانی، حسن بن شعبه (1377). تحف العقول، قم: صدوق.
حلی، حسن بن سلیمان (1424). المحتضر، قم: المکتبة الحیدریة.
رضی، محمد بن حسین (1414). نهج البلاغة، قم: دار الهجرة.
شریفی، احمد حسین (1389). آیین زندگی (اخلاق کاربردی)، قم: معارف.
شیخ صدوق، محمد بن علی (1364). ثواب الأعمال و عقاب الأعمال، قم: الشریف الرضی.
شیخ صدوق، محمد بن علی (1377). الخصال، تهران: کتابچی.
طباطبائی، سید محمد حسین (1388). تفسیر المیزان، مترجم: سید محمد باقر موسوی همدانی، قم: دفتر انتشارات اسلامی، چاپ بیست و هشتم.
طبرسی، علی بن حسن (بی‌تا). مشکاة الأنوار فی غرر الأخبار، نجف: مکتبة الفقهیة.
عادل سبزواری، محمود (1387). لغت نامه قرآن کریم، تهران: نشر ثالث.
کاکایی، قاسم (1381). نامه مفید، «گفتگوی اسلام و مسیحیت از دیدگاه ابن عربی و اکهارت»، شماره 34.
کراجکی، محمد بن علی (1410). کنز الفوائد، قم: دار الذخایر.
کلینی، محمد بن یعقوب (1363). الکافی، تهران: دار الکتب الاسلامیة.
مجلسی، محمد باقر (1403). بحار الانوار، بیروت: دار احیاء التراث العربی.
محقق، محمد باقر (1384). نمونه بینات در شان نزول آیات از نظر شیخ طوسی و سایر مفسرین عامه و خاصه، تهران: انتشارات اندیشه اسلامی.
مصباح یزدی، محمد تقی (1376). اخلاق در قرآن، قم: موسسه امام خمینی (ره).
مطهری، مرتضی (1380). مجموعه آثار، (جاذبه و دافعه علی علیه السلام)، تهران: صدرا، چاپ چهارم.
مظفر، محمد رضا (1388). المنطق، نجف: مطبعة النعمان.
ملا حویش، عبد القادر (1382). بیان المعانی، دمشق: مطبعة الترقی.
مولوی، جلال الدین محمد (1397). مثنوی معنوی، تهران: پارمیس.
 
Comparative Study of Religions and Mysticism
Volume 7, Issue 1
November 2023
Pages 214-231

Files

History

  • Receive Date: 20 March 2023
  • Revise Date: 21 April 2023
  • Accept Date: 08 November 2023

Share

How to cite

Statistics