قلمرو جغرافیای مانویت در جهان؛ از باستان تا قرون وسطی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 نویسنده مسئول، دکترای تاریخ ایران بعد از اسلام، مدرس دانشگاه فرهنگیان لرستان، خرم‌آباد، ایران.

2 استادیار، دانشگاه فرهنگیان لرستان، خرم آباد، ایران

چکیده

با ظهور و انتشار یک دین و آیین توسط یک پیامبر و بعد از آن حرکت مبلغان و پیروان آن دین به چهار طرف محل نخست خود، جغرافیای آن گسترش پیدا می‌کند و قلمرو مشخص شده ای را در بر می گیرد و در طول زمان پیروان آن دین آثاری در سرزمین های مختلف بر جای می گذارند. از جمله ادیان که دارای جغرافیای وسیعی بود، آیین مانی پیامبر ایران باستان است. این دین و پیامبر آن یکی از شگفتی های جهان باستان است که تفکر او بسیار جهان شمول و دارای ویژگی های خاصی بود. مؤسس آیین مانویت در سرزمین بابل از خانواده ای دارای نژاد پارت برخاست. سپس بین النهرین و سرزمین ایران و همچنین در شرق در هند و آسیای مرکزی و حتی تا چین و در غرب در آسیای صغیر و شمال افریقا و اسپانیا و ایتالیا تا فرانسه و آلمان و به طور کلی شرق و غرب جهان را به‌خاطر آزار و اذیت های پادشاهان ایران و امپراتوران روم و خلفای عرب در بر گرفت. این تحقیق که به شیوه توصیفی_تحلیلی نگاشته شده است هدف از آن نشان دادن پهنه جغرافیایی نفوذ و گسترش آیین مانویت در جهان قدیم است و اهمیت و ضرورت آن آشکار شاختن قدرت حرکت یک دین ایرانی در غرب و شرق دنیای باستان می‌باشد.

کلیدواژه‌ها

موضوعات


عنوان مقاله [English]

The geographical territory of Manichaeism in the world; from antiquity to the Middle Ages

نویسندگان [English]

  • Esmaeil Sepahvand 1
  • Ali Mohammad Mokhtari 2
1 Corresponding Author, PhD, in Iranian History after Islam and Lecturer in the History Department at Farhangian University of Lorestan, Iran.
2 Assistant Professor, Lorestan University of Education, Khorramabad, Iran
چکیده [English]

With the emergence and spread of a religion and cult by a prophet and then the movement of missionaries and followers of that religion to the four sides of its original location, its geography expands and covers a specified territory, and over time, the followers of that religion leave traces in different lands. Among the religions that had a wide geography is the Manichaean religion of the prophet of ancient Iran. This religion and its prophet are one of the wonders of the ancient world, whose thinking was very universal and had special characteristics. The founder of the Manichaean religion arose in the land of Babylon from a family of Parthian origin. Then it covered Mesopotamia and the land of Iran, as well as in the east in India and Central Asia and even to China, and in the west in Asia Minor and North Africa and Spain and Italy to France and Germany and in general the East and West of the world due to the persecutions of the kings of Iran and the emperors of Rome and the Arab caliphs. This research, which is written in a descriptive-analytical manner, aims to show the geographical area of ​​influence and expansion of Manichaeism in the ancient world, and its importance and necessity is to reveal the power of movement of an Iranian religion in the West and East of the ancient world.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Manichaeism
  • geography
  • Iran
  • Europe
  • Asia
آهنگری، عبدالقادر حسین و نامق ارغون.( 1351) . آیین مانی در میان اویغورها، بررسی­های تاریخی، شماره 41، ص ص .76-69. 
ابن­اثیر، علی.( 1371) . تاریخ کامل بزرگ اسلام و ایران، جلد چهارم، ترجمه عباس خلیلى، ابوالقاسم حالت‏، تهران، مؤسسه مطبوعات علمى‏.
ابن­عدیم، عمر بن احمد.( بی­تا) . بغیة الطلب فى تاریخ حلب، تحقیق وتصحیح سهیل زکار، جلد چهارم، بیروت: دار الفکر.
ابن­ندیم، محمد بن اسحاق.( 1346) . الفهرست، ترجمه رضا تجدد، چاپ دوم، تهران، چاپخانه بانک بازرگانی ایران.
 احمدی، داریوش.( 1385) . قوم آریا، قم، ادیان.
 اسدی، وحید و میرزا محمد حسنی.( 1399) . جهان پادشاهی و دین جهانی؛ الگوی تعامل شاپور یکم و مانی، پژوهش در تاریخ، سال 10، شماره 27، بهار و تابستان ، ص ص. 23-1.
اسلامی، عصمت.( 1388) . آیین مانی، آفتاب اسرار، سال 3، شماره 9. بهار ، ص ص .77-71.
اشپولر، برتولد.( 1379). ایران در قرون نخستین اسلامی، جلد اول، ترجمه جواد فلاطوری، تهران، علمی و فرهنگی، چاپ ششم.
 اقبال­آشتیانی، عباس.( 1384) . تاریخ مغول، تهران، امیرکبیر، چاپ هشتم.
اکبری، امیر.( 1386) . مانی و سیر گسترش مانویت، تاریخ محلات، شماره 5، ص ص 21-5.
الیاده،  میرچا.( 1373) . آیین گنوسی و مانوی، ترجمه ابوالقاسم اسماعیل­پور، تهران، فکر روز.
انصاری دمشقی، شمس­الدین محمد.( 1382) . نخبةالدهر فی عجائب­البر و البحر، ترجمه سیدحمید طبیبیان، تهران، اساطیر.
 بارتولد، واسیلى ولادیمیروویچ.( 1366). ترکستان­نامه، جلد دوم، تهران، آگاه، چاپ دوم.
 بارتولد، واسیلى ولادیمیروویچ.( 1386). تذکره­ی جغرافیای تاریخی ایران، ترجمه حمزه سردادور، تهران، توس، چاپ سوم.
برتون، رولان.( 1380) . قوم­شناسی سیاسی، ترجمه ناصر فکوهی، تهران، نی، چاپ سوم.
 بکراش، دبورا.( 1383) . تفتیش عقاید، ترجمه مهدی حقیقت­خواه، تهران: ققنوس.
بوکدانویچ، دیان.( 1345). آیین بوگومیل؛ بازمانده کیش مانی در بالکان، دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، سال 14، شماره 2، پیاپی 54، ص ص 174-158.
بهار، مهرداد.( 1384) . ادیان آسیایی، تهران، چشمه، چاپ پنجم.
بهرامی، اکرم.( 1356) . تاریخ ایران از ظهور اسلام تا سقوط بغداد، تهران، دانشگاه تهران، چاپ دوم.
 بیانی، شیرین.( 1379) . دین و دولت در عهد ساسانی و چند مقاله دیگر، تهران، جامی.
 بیرونی، ابوریحان.( 1389) . آثارالباقیه، ترجمه اکبر دانا سرشت، تهران، امیرکبیر، چاپ ششم.
پرمون، م.( بی­تا ) . درآمدی بر سیر اندیشه در ایران؛ مانی_مزدک، آلمان غربی، نوید.
 پنجه­باشی، الهه و زینب محمدجانی دیوکلایی.(1402) . مطالعه تطبیقی و پوشش نگاره­های مانوی بر نقاشی صد اسلام، هنر و تمدن شرق، سال 11، شماره 40، ص ص .34-19.
پیرنیا‏، حسن.( 1309) . ایران قدیم؛ تاریخ مختصر ایران تا انقراض ساسانیان، تهران، مجلس.
 پیرنیا، حسن و عباس اقبال­آشتیانى.( 1385) . تاریخ ایران از آغاز تا انقراض سلسله قاجاریه‏، تهران، نگارستان کتاب، چاپ سوم.
 تاریخ ایران کیمبریج، جلد سوم، گردآورنده احسان یارشاطر.( 1381) . ترجمه حسن انوشه، تهران، امیرکبر.
تدین، علی.( 1393) . جستاری انتقادی در سرچشمه دین مانی، مطالعات تاریخ فرهنگی، سال 6، شماره 22، ص ص. 20-1.
جکسون، آبراهام والنتاین ویلیامز.( 1369) . سفرنامه، ترجمه فریدون بدره­ای، تهران، خوارزمی، چاپ سوم.
حدودالعالم من­المشرق الى­المغرب.( 1379) .تحقیق وتصحیح یوسف­الهادی، قاهره: دارالثقافیه للنشر.
 حسینی فسایى، حاج میرزا حسن.( 1382). فارسنامه ناصرى، به تصحیح منصور رستگار فسایى‏، جلد دوم، تهران، امیرکبیر، چاپ سوم.
حسنی رازی، سیدمرتضی.( 1383). تبصرةالعوام فی معرفة مقالات­الأنام، به­تصحیح عباس اقبال­آشتیانی، تهران: اساطیر، چاپ دوم.
حکمت، علی­اصغر.( 1371). تاریخ ادیان، به­کوشش پروین و پریچهر حکمت، بی­جا، بی­نا.
 حمیدى، جعفر. (1381). تاریخ اورشلیم (بیت­المقدس)، تهران: امیرکبیر، چاپ دوم.
خدادادیان، اردشیر.( 1383). تاریخ ایران باستان، جلد دوم، تهران، سخن.
خلیلى، جعفر.( 1364). موسوعة العتبات المقدسة، جلد یازدهم، بیروت: موسسه الاعلمی للمطبوعات، چاپ دوم.
دریایی، تورج.( 1383). شاهنشاهی ساسانی، ترجمه مرتضی ثاقب­فر، تهران، ققنوس.
دولاندلن، ش.( 1368). تاریخ جهانی، جلد یکم، ترجمه احمد بهمنش، تهران: دانشگاه تهران.
دینورى، ابوحنیفه.( 1383). اخبارالطوال، ترجمه محمود مهدوى دامغانى‏، تهران، نى‏، چاپ چهارم‏.
راوندى، مرتضى.(1382) . تاریخ اجتماعى ایران‏، جلد یکم، تهران، آگاه، چاپ دوم.
رضایی، عبدالعظیم.( 1372) . اصل و نسب دین­های ایرانیان باستان، تهران، موج.
رضایی، عبدالعظیم.(1380). تاریخ ادیان جهان، جلد یکم، تهران، علمی و فرهنگی، چاپ دوم.
رضایی باغ­بیدی، حسن، (1376). نقش جاده ابریشم در انتقال مانویت به شرق، ایران­شناخت، شماره 5، ص ص. 226-214.
روستا، جمشید.( 1387). تحلیلی بر چگونگی شکل­گیری دولت قراختایی، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه اصفهان، شماره 53، ص ص. 112-93. 
زرین­کوب، عبدالحسین و روزبه.( 1385). تاریخ ایران باستان، چلد چهارم، تهران، سمت، چاپ سوم.
زرین­کوب، عبدالحسین.( 1388). جستجو در تصوف ایران، تهران، امیرکبیر، چاپ نهم.
زرین­کوب، عبدالحسین.(1380). فتح ایران به­دست اعراب و پیامدهای آن، تاریخ ایران؛ از ظهور اسلام تا آمدن دولت سلجوقیان، مجموعه مقالات، گردآورنده ریچارد فرای، ترجمه حسن انوشه، تهران، امیرکبیر، چاپ چهارم، ص ص. 52-9.
سایکس، سرپرسى.( 1380). تاریخ ایران، ترجمه سیدمحمدتقى فخرداعى گیلانى، تهران، افسون، چاپ هفتم.
سپهوند، اسماعیل.( 1402). بررسی تأثیر ادیان و مذاهب و فرق پیش از مانی بر مانویت، فصلنامه ادیان و عرفان تطبیقی، دوره 7، شماره 2، ص ص. 87-69
ستاری، جلال.( 1359). کارتارهای مانوی، آینده، سال 6، شماره 3 و 4، ص ص. 180-171.
سرکاراتی، بهمن.( 1354). اخبار تاریخی در آثار مانوی؛ مانی و بهرام، دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تبریز، شماره 116، ص ص. 524-498.
 سیدسجادى، منصور.( 1383) . مرو، تهران، سازمان میراث فرهنگی.
شاکد، شائول.(1381). از ایران زردشتی تا اسلام، ترجمه مرتضی ثاقب­فر، تهران، ققنوس.
شکری فومشی.( 1382) . عقاید گنوسی در مانویت، سال 3، شماره 1، بهار و تابستان ، ص ص. 66-35.
شهرستانی، عبدالکریم.( 1365). ملل و نحل، تحقیق محمد سیدگیلانی، جلد اول، بیروت، دارصعب.
شهیدی، سیدجعفر.( 1387). تاریخ تحلیلی اسلام، تهران، علمی و فرهنگی/مرکز نشر دانشگاهی، چاپ چهارم.
صادقی اول، هادی و حسین محسنی.( 1401). تحلیل استعاره صلح و نوع­دوستی در نظریه دولت آیینی مانی، دولت­پژوهی، سال 8، شماره 29، ص ص. 188-151.
صفا، ذبیح­الله.( 1356). خلاصه­ی تاریخ سیاسی، اجتماعی و فرهنگی ایران، تهران، امیرکبیر.
صدیقی، غلامحسین.( 1372). جنبش­های دینی ایران در قرن­های دوم و سوم هجری، تهران، پازنگ.
صورالأقالیم.( 1353). به­تحقیق و تصحیح منوچهر ستوده، تهران، بنیاد فرهنگ ایرانی.
طقوش، محمدسهیل.( 1385) . دولت عباسیان، ترجمه حجت­الله جودکی، پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، چاپ سوم.
طوسی، محمد بن محمود.( 1345). عجایب­المخلوقات، به­اهتمام منوچهر ستوده، تهران، بنگاه ترجمه و نشر کتاب.
غفاری، اصلان.( 1383) . پذیرش اسلام در ایران، تهران، پژوهه.
فرای، ریچارد ن.( 1385). میراث باستانی ایران، ترجمه مسعود رجب­نیا، تهران ، علمی فرهنگی، چاپ هفتم.
 فیاض، علی­اکبر.( 1391). تاریخ اسلام، تهران، دانشگاه تهران، چاپ نوزدهم.
قره­چانلو، حسین.( 1380).جغرافیاى تاریخى کشورهاى اسلامى، جلد اول، تهران، سمت.
قزوینى، زکریا.( 1373).آثارالبلاد و اخبارالعباد، ترجمه میرزا جهانگیر قاجار، تهران ، امیرکبیر.
 قطبی اهری نجم، ابوبکر.( 1389). تواریخ شیخ اویس، به­کوشش ایرج افشار، تبریز، ستوده.
کاتب بغدادى.( 1370). قدامه بن جعفر، الخراج، ترجمه حسین قره­چانلو، تهران، البرز.
کانپا، متیو.( 1399). هنر و تشریفات مذهبی مانوی، ترجمه نگار مروتی، جندی شاپور، سال 6، شماره 21، ص ص. 102-51.
کریستن­سن، آرتور.( 1345). ایران در زمان ساسانیان، ترجمه غلامحسین رشید یاسمی، تهران، گلشن، چاپ سوم.
کلارک، جیلین.( 1379). اعترافات آگوستین، ترجمه رضا علی­زاده، تهران: مرکز.
گیرشمن، رومن.( 1384 ). تاریخ ایران از آغاز تا اسلام، ترجمه محمود بهفروزی، تهران، جامی،چاپ شانزدهم.
 لطفی، نقی و محمدعلی علی­زاده.( 1386 ). تاریخ تحولات اروپا در قرون جدید، تهران، سمت، چاپ چهارم.
 لوکاس، هنری.( 1372). تاریخ تمدن، جلد یکم، ترجمه عبدالحسین آذرنگ، تهران، کیهان.
 مشکور، محمدجواد.( 1387 ) . فرهنگ فرق اسلامی، مشهد، بنیاد پژوهش­های اسلامی، چاپ ششم.
 مفتخری، حسین و حسین زمانی.( 1384 ) . تاریخ ایران؛ از ورود مسلمانان تا پایان طاهریان، تهران، سمت،  چاپ دوم.
مقریزى، احمد بن على.( 2378) . المواعظ و الإعتبار فى ذکر الخطط و الآثار، جلد یکم، تحقیق و تصحیح توسط ایمن فؤاد سید، لندن: موسسه الفرقان للتراث الاسلامی.
مورگان، دیوید.( 1380) . مغول­ها، ترجمه عباس پورمخبر، تهران، مرکز، چاپ دوم.
میرباقری­فرد، سیدعلی­اصغر و دیگران.( 1380) . تاریخ ادبیات ایران، جلد اول، تهران، سمت.
میرزایی، محسن.( 1403 ) . زمینه­های تأثیرپذیری مانی از هندوستان و شواهد آن در شاپورگان، مطالعات ایرانی، شماره 45، سال 23، بهار و تابستان ، ص ص. 446-419.
میرزایی، صدرالدین.( 1347 ) . زندگی و تمدن در قرون وسطی، تهران، اقبال.
میرفخرایی، مهشید.( 1383) . فرشته­ی روشنی؛ مانی و آموزه­های او، تهران، ققنوس.
نفیسی، سعید.( 1346) . سرچشمه تصوف در ایران، تهران، چاپخانه مروی.
نقیوسى، قدیس یوحنا.(1382) . تاریخ مصر لیوحنا النقیوسی؛ رویه قبطیه للفتح الاسلامی، قاهره: عین للدراسات و البحوث الإنسانیة و الاجتماعیة. 
نوذری، عزت­الله.( 1382) . اروپا در قرون وسطی، شیراز، نوید شیراز، چاپ سوم.
وامقی، ایرج.( 1373 ) . عیسی مسیح در نوشته­های مانوی، آشنا، شماره 19، سال 3، مهر و آبان ، ص ص. 79-75.
ویسهوفر، یوزف.( 1378) . ایران باستان، ترجمه مرتضی ثاقب­فر، تهران: ققنوس، چاپ سوم.
هفت کشور و سفرهاى ابن­تراب.( 1386). تهران، چشمه.
هوار، کلمان.( 1384 ). ایران و تمدن ایران، ترجمه حسن انوشه، تهران، امیرکبیر، چاپ چهارم.
یاقوت حموى، عبدالله.(1380). معجم­البلدان، جلد اول، ترجمه علی­نقی منزوی، تهران، سازمان میراث فرهنگی کشور.